Wystawa w Galerii Przed Seansem

W Galerii „Przed Seansem” można zobaczyć wystawy plakatów i fotosów filmowych ze zbiorów Filmoteki Śląskiej, wystawy przygotowywane przez zespół Filmoteki związane z filmowym życiem Katowic oraz wystawy z innych instytucji i placówek kulturalnych w Polsce.

Tutaj nasi widzowie mogą spędzić czas w oczekiwaniu na seans filmowy, nie tylko oglądając wystawę, ale sięgając po prasę lub katalogi filmowe.

Galeria jest dostępna w godzinach otwarcia kina, wstęp dla osób, które zakupiły bilet na dowolny seans. Bilet upoważnia do odwiedzenia Galerii w dniu projekcji filmu.

1/3

Filmy z jazzem w tle

7.10 – 3.11.2019

W październiku w kinie Kosmos przypominamy filmy z muzyką Krzysztofa Komedy, przedwcześnie zmarłego wybitnego kompozytora, jazzmana. Międzynarodową renomę przyniosły mu dokonania w dziedzinie muzyki filmowej, szczególnie owocna była jego współpraca z Romanem Polańskim. To właśnie do jego etiudy Dwaj ludzie z szafą (1958) stworzył swoją pierwszą ilustrację muzyczną. Ostatnim zaś filmem, do którego skomponował muzykę był również film tego reżysera – Dziecko Rosemary (1968), ze słynną „Kołysanką” jako motywem przewodnim.

Przegląd KOMEDA / MUZYKA / OBRAZY stał się przyczynkiem
do przyjrzenia się kolekcji plakatów i programów filmowych ze zbiorów Filmoteki Śląskiej pod kątem muzyki jazzowej. Obok programów i plakatów do filmów Romana Polańskiego z muzyką Krzysztofa Komedy: Niewinni czarodzieje (1960), Nóż w wodzie (1961), Cul-de-sac (Matnia, 1966) oraz Dziecko Rosemary (1968) prezentujemy zbiory odsyłające do filmów z lat 50., nad którymi unosi się duch jazzu. Są to wspaniałe musicale: Amerykanin w Paryżu (1951) oraz rozgrywający się podczas festiwalu jazzowego film Wyższe sfery (1956). Jest i kryminał doskonale wykorzystujący siłę jazzu jako środka ekspresji, Anatomia morderstwa (1959), do którego muzykę skomponował oraz zagrał jedną z drugoplanowych ról „książę” jazzu, wielki Duke Ellington. Jest również zwariowana komedia opowiadająca historię dwóch muzyków jazzowych, Pół żartem, pół serio (1959) oraz przenoszący nas do lat 60., nowofalowy debiut fabularny Jean-Luc Godarda Do utraty tchu (1960).